| تبليغات | X |
بگذار عشق تو
حتّی
از ورای حجابِ «با هم بودن»
مرا ببیند... .
«...»
اشتیاق ما
درون خاک پنهان است
آی باران!
هر کجا هستی، نگاهت سبز... .
«...»
سوز دل اشک روان آه سحر ناله ی شب
ایـن همـه از نظــر لطـف شـما می بینـم
هر دم از روی تو نقشـی زنــدم راه خيال
با که گويم که در اين پرده چهها میبينم... .
هر گاه تو را می طلبم
و درباره ی تو می نویسم
قلم در دستم
به گلی سرخ بدل می شود... .
«غادة السمّان - در بند کردن رنگین کمان - ترجمه: دکتر عبدالحسین فرزاد»
«بنا نداشتم خاطر گرانقدر دوستانی را که گهگاه این محمل مختصر را به زیور نگاه نازنین خویشتن می آرایند،
به نظاره ی سیاه مشق های کم ارج خود بیازارم امّا گویا دوستی را که بسیار گرامی اش می داشته ام گهگاه
بر این سیاه کاری ها، نظری است و از این کوره راه بادیه آسا، گذری!.
در خاطر دارم که این شبْ سروده را به دیده ی تعلّقی می نگریست.»
شب
طلوع کردهاست!
چشمانت را باز
به میهمانی ماهتاب
رهسپار میکنی
امّا آه!
ماه
تا همیشه بیمهر است
تا هنوز بی پروا؛
...هرگز امّا
به وسوسهی هر ستارهای
تن در نمیدهی،
چشمان تو هنوز
-در هر نگاه-
مبهوت ماه
ماندهاند!.
«د ا ر ی و ش - آذرماه ۸۵»
ما هم چونان ابراهیم
بر آتش نشستیم
بی آن که آتش بر ما
گلستانی شود.
اگر به غربت دیرپای ماندن مان
فرزندی نبود
در مسلخ موعود
کارد بر گلوی خویشتن نهادیم
بی آن که
خدایی
ما را
به ندایی
باز خوانده باشد!
اسماعیل نبودیم
که با نیم نگاهی به پدر
کرامت هفت آسمان را
خریده باشیم
مظلوم ترین گوسفندان این دشت بودیم
که ما را
به حرامی بردند.
ای برادران قبایل پراکنده!
ای وارثان لحظه های نامأنوس!
بدانید
بدانید
کز آن پس بود
که کاسبکاران خرده پای ارض موعود
از شام تا به حجاز
از دجله تا به فرات
از سیحون تا به جیحون
وز شرق تا به غرب
با خون ما
به تجارت برخاستند!
اینک هلهله را
از جاده ی ابریشم گوش کن
که کالا را
قافله ها
چه ارزان به شهرهای دور
می برند.
قافله ها را بنگر!
قافله ها را
کاینجا
میعادگاه عبادتی نیست
که خود معامله ای ست
با خون من
با خون تو
(و چه ارزان هم!)... .
«رحمان کریمی - به موازات توقف»
زیر پایم بوته های خشک با اندوه می نالند:
چهره ی خورشید زیبا
- ای دریغا -
سخت تاریک است... .
«...»
کجا را زدند؟
□□
صدا آن چنان زلزله وار بود
که انگار
دل های ما را زدند
نه شیطان ترین بچّه های جهان
هدف رفته و شیشه ها را زدند
هوا زیر آوار، له گشته است
نترسید - آری هوا را زدند
کمی نیز زخمی شد آواز من
کلاغان که مرغ صدا را زدند
در این زندگی یک نفس هم نبود
ببین باز هم جای پا را زدند
تماشا کن این سفره ی شام ماست
ز جمعش فقط اشتها را زدند
چرا خون به گهواره ماسیده است؟
چه می دانم اینجا چرا را زدند
مکن پرس و جو - ماجرا را ببین
چگونه رگ ماجرا را زدند
□□
چراغی در این خانه بیدار بود
که خفّاشیان روشنا را زدند!.
«محمّدعلی بهمنی - فصلی دیگر»
این بار هم که تاول پاهایم خشک شود
دوباره عاشقت می شوم!
دوباره راه می افتم
دوباره گم می شوم... .
«...»
...آه که من
هنوز بیمار رویایم!
من هنوز
آسمان را با خیال های خیس حدس می زنم...
...من هنوز
بر شن های هموار
دل به جا پاهایی بسته ام
که عزیمت ما را با خود می برند!.
«یدالله رویایی - دلتنگی ها»
