باغ بود و درّه - چشم انداز پر مهتاب.

ذات ها با سایه های خود هم اندازه.

خیره در آفاق و اسرار عزیز شب،

چشم من - بیدار و چشم عالمی در خواب.

نه صدایی جز صدای رازهای شب،

وآب و نرمای نسیم و جیرجیرک ها،

پاسداران حریم خفتگان باغ،

و صدای حیرت بیدار من (من مست بودم، مست)

خاستم از جا

سوی جو رفتم، چه می آمد

آب.

یا نه، چه می رفت، هم زان سان که حافظ گفت، عمر تو.

با گروهی شرم و بی خویشی وضو کردم.

مست بودم، مست سرنشناس، پا نشناس، امّا لحظه ی پاک و

                                                                                    عزیزی بود.

برگکی کندم

از نهال گردوی نزدیک؛

و نگاهم رفته تا بس دور.

شبنم آجین سبزفرش باغ هم گسترده سجّاده.

قبله، گو هرسو که خواهی باش.

                         ٭٭٭٭

با تو دارد گفت و گو شوریده ی مستی.

-مستم و دانم که هستم من-