این بار هم که تاول پاهایم خشک شود

دوباره عاشقت می شوم!

دوباره راه می افتم

دوباره گم می شوم... .

«...»

...آه که من

هنوز بیمار رویایم!

من هنوز

آسمان را با خیال های خیس حدس می زنم...

...من هنوز

بر شن های هموار

دل به جا پاهایی بسته ام

که عزیمت ما را با خود می برند!.

«یدالله رویایی - دلتنگی ها»

در زندگـی زخم­هـايی هست که مثـل خـوره روح را آهسته در انـزوا می­خورد

و می­تراشد.

اين دردهـا را نمی­شـود به کسـی اظهـار کـرد، چـون عمـوماً عـادت دارند که

اين دردهای باورنکردنی را جزء اتفاقات و پيشامدهای نادر و عجيب بشمارند

و اگر کسی بگـويد يا بنويسد، مردم بر سبيل عقايد جاری و عقايد خودشان

سعی می­کنند آن را با لبخنـد شکّاک و تمسخرآميز تلقّی بکنند -زیرا بشـر

هنـوز چاره و دوایی برايش پیـدا نکـرده و تنها داروی آن فراموشی به توسّط

شـراب و خواب مصنوعی به­وسیله­ی افیون و مواد مخدّر است- ولی افسوس

که تأثیر این گونه داروها موقّت است و به جای تسکین پس از مدّتی بر شدّتِ

درد می­افزاید... .

«صادق هدایت - بوف کور»