من که یک روز

بعد یک عمر در خود نهفتن

پا نهادم به مهمانی باغ

طیف رنگین کمان در نگاهم

سبز، آبی، کبود، ارغوانی

نبض گلبرگ هایم پر از جاری عشق

-هم زمینی و هم آسمانی-

پر کشیدم به سمت شکفتن،

من که یک عمر

هم نفس با نسیم و نیایش

کارم این بود:

                  گل گفتن و گل شنفتن،

حال در این خزانسالی خشک

-موسم سرد در خویش خفتن-

هیچ می دانی ای دوست

دفتر خاطراتم پر از چیست؟

ها!

شعرهایی برای نخواندن

حرف هایی برای نگفتن!.

«دکتر محمّدرضا روزبه»